Semán Santa 2009 (8) .- A Baixada cara Bares

Foto.- A chaira da Caldeira e Cañoles, a entrada a península de Vares, hoxendía destrozada e cortado definitivamente o Camiño dos Arrieiros po-la mina alí ubicada. A dia de hoxe existe un proxecto para inzar de eólicos toda esa chaira.

Seguimos viaxe ate o principio da baixada cara o Montedónigo-Mogor (O Barqueiro). O Camiño dos Arrieiros que discurría o carón do Galiñeiro, escorza e baixa definitivamente a rentes de duas mamoas ( que nos servirán de referencia para o futuro) para chegar (despóis de varios cortes e alternativas que oportunamente teremos forzadamente que facer) o cruce da estrada Ferrol-Viveiro.

Aunque de certo, ésta é a baixada oficial, provisionalmente poderemos coller a estrada asfaltada coa que empataremos o deixar atrás o Galiñeiro. Xá nos campos de Mogor, varios importantes obstáculos vánnos impedir seguir –aunque sexa alternativamente- o sentido do Camiño dos Arrieiros (encharcamento do chan, via férrea, mina ), véndonos na obliga de botar mán doutro Camiño Real: o Camiño do Barqueiro, para subir as Penas Cañoles, unirse de novo na parte alta da mina co Camiño dos Arrieiros no Campo do Tesouro , e seguir viaxe por éste a través do antigo cementerio neolítico da Chaira da Caldeira, que algúns queren destruir para implantar alí 4 muiños eólicos, tal e como fixeran os forestais de Ortigueira (que fachendea dun Festival Celta, consentindo esto…) os cales ampliando os cortalumes , destrozaran vestixios e as bisbarras dos complexos tubulares catalogados no seu do Campo do Tesouro.

No seu momento fixemos denuncia documentada a Patrimonio, sen nengunha resposta deste organismo, como sempre

Semán Santa 2009 (9) .- DERRADEIROS TRABALLOS DE CAMPO

Finalmente, na nosa viaxe de regreso as Pontes, tomamos nota dos diferentes detalles de cada tramo, para nun futuro próximo facer máis doado o visitante o percorrido.

En efecto : xogando coa táctica asociativa, iremos incorporando un vínculo, unha imaxe a cada tramo para, face-lo máis asociable e , porqué non, mais atractivo!! Van para dous anos que fixéramos o tríptico, mais non podemos botarnos a durmir.

Temos a obriga de seguir creando para atopar novos camiños que axuden a nosa misión de recuperar o Camiño dos Arrieiros

Semán Santa 2009 (9) .- 1. Rego de Ouro

E xá como colofón final, coma homenaxe o que fora o noso primeiro campamento, nos primeiros anos da nosa investigación do camiño, aló por principios de 1990, fumos xantar a zona do Rego de Ouro, visitando a tosca cruz (reutilizada dunha grande pedrafita) que fica o pé dun enorme camposanto que antóllasenos de épocas ben remotas sen precisar.

Semán Santa 2009 (9) .- 2. A Cruz do Camposanto do Rego de Ouro

Eiquí vedes a tosca cruz de formas arcaicas ... de verdade quixeran darlle esa forma de cruz??... porque non confundamos ese simbolo cristián cunha rudimentaria forma humán... de tódolos xeitos, fora reconvertido polos canteiros no que hoxendía vedes.

A sua orixe??, pois de seguro sería unha boa e grande pedrafita que sinalizaría a entrada ou o lugar onde moran os nosos ancestros.

Semán Santa 2009 (9) .- 2. A Cruz do Camposanto do Rego de Ouro

Semán Santa 2009 (9) .- 3. O Camposanto do Rego de Ouro

Veleiquí o lugar, delimitado de forma rectangular con fortes e antigos muros. Hoxe varios aeroxeneradores o invaden, mais alí continuará, con os seus ancestros descansando baixo pedras amoreadas... gardada pola grande pedrafita reconvertida en cruz cristián, ou en algo parello...

Semán Santa 2009 (10) .- Impresións finais

Non sabemos si foi acertada ou nón a non presencia dun taxi que nos levara a mitade do percorrido, para deixar alí o noso coche de apoio , e voltar de novo as Pontes para iniciar a mitade do percorrido.

Con 55 anos á espalda , ún xa non vai responder como si tivera 30, e os achaques van vindo queiras que non. Polo tanto, nunca sabremos si teríamos repostado ó reto de face-lo camiño enteiro en dous dias.

O caso é que fora interesante , tanto o traxecto que nos impoñéramos , e as visitas de actualización do noso patrimonio que o dia seguinte culmináramos esta nova etapa no que é xá un noso traballo de por vida : O Camiño dos Arrieiros”.