Semán Santa 2009 : RELATO FAMILIAR DUNHA VISITA OBLIGADA

Nos dias 9, 10 e 11 de Abril de 2009 estivera de novo no meu Camiño dos Arrieiros despóis dun longo tempo sen ir visita-lo. Tiña a tola ideia de face-lo en dous dias (a tolemia é patrimonio dos tolos, e os tolos somos aqueles que , xá pasado o meridiano da idade física, todavía temos ilusión de facer cousas tolas que de xóvenes nunca se nos pasaron pola cabesiña). Con esa tola ideia sigo. Ben certo é que o tempo non acompañóu , e tamén certo é que quixen aventurarme só -con esa idea tamén sigo- , e si non foi realidade desta volta, faréina na vindeira oportunidade que se me presente.

Creo que todos deberiamonos plantexar a posiblidade de facer realidade os nosos soños.

De seguido, ofrézcovos o relato; sinxelo, pesado , as veces incorrecto mais cheiño de forza que dá esa ilusión inmorrente de sentirse parte dalgo.

Que o disfrutedes!.

Manolo "Mhor" Camba

Semán Santa 2009 (1) .- Indecisión

Tiña en mente facer en esta semán santa todo o percorrido do Camiño dos Arrieiros, con os seus 40 km dende As Pontes ate Bares. A ideia era coller nas Pontes un taxi que me acompañara ate a mitade do camiño (O cruce de S. Pedro, a 25 km das Pontes), deixar alí o coche e voltar co taxi ate As Pontes, onde escomenzaría sobor das nove da mañán do vernes santo o itinerario.

Preocupado polo custo do taxi ( ida e volta supondrían 50 km en taxi!!!) que me levaría ate a esa planificada mitade do percorrido o vernes santo, saín de Fene o dia anterior, o xoves santo; para pasar noite nalgures do camiño perto da Cruz da Faladoira. Esa noite descargara auga e granizo o que non fixera perante todo o xoves santo, o cál era un bó síntoma.

Na mañanciña do vernes santo as oito e media da mañán xa estaba nas Pontes a percorre-la de cabo a rabo buscando as tres paradas de taxi, pois na principal non habia ninguén. O cabo de 15 minutos peinando a vila optéi por voltar a parada central e preguntar a kiosqueira. Efectivamente, só hai unha parada , aquela ¡! , e seguía sen ninguén.

Sen perder un minuto máis, paséi ampliamente de ese plan ; asi que saín das Pontes i escomenzéi a subir a Faladoira para meter o coche resguardado no pico da Coriscada no medio dunha verdadeira tromba de granizo.

Aproveitando ese intre de descarga, xantéi algo para gañar forzas, e xa ben provisto repaséi todo o que levaba e púxenme a andar, baixando a Coriscada.

Non tiña claro o traxecto a facer arestora, pois a ausencia dun taxi –como punto de apoio- trastocóume completamente os plans de andar o Camiño en dous dias. Decidín rápidamente optar por facer “ un traxecto sen presas, de paseo” de ida e volta ó Cristo da Faladoira distante 9 km, pois eran xá as 10 e media e tal e como tiña deseñado a ruta, tería que saír xá as nove da mañán para chegar a Vares, distante 20 km.

Semán Santa 2009 (2) .- A Indumentaria

Baixando a Coriscada atopámonos unha enorme mámoa que nos sinala o camiño dos arrieiros.

Para afrontar o tempo que xá presentía , tiven que poñer encima do meu pantalón de chándal outro de augas; por riba da sudadeira, un chaleco polar e unha forte capelina, ( que en momentos de sol dobladiña iría nunha bolsa de mán xunto cos guantes). De calzado, optéi por tér os pes sempre secos: deixei as “chirucas” para ir en botas de goma.

Todos sabemos que éstas non son a mellor opción para camiñar, pero o que interesa é a saúde, e todos sabemos como ún se sinte cos pes mollados. Na mochila levaba separados en bolsas de plásticos o clásico avituallamento de froitos secos, chiculate, pan, carne. (as botelliñas pequenas tipo “champán benjamín” son moi útiles para levar algo de viño), a cantimplora e a petanca con aguardente de herbas. xunto a 2 camisetas, planos, papel, boli, tabaco, etc.) Todo metido – repito - en bolsas de plástico, deixando os bolsillos laterais baleiros. Diste xeito, indo a mochila resguardada baixo a capelina, as proporcións de anchura e peso serán máis doadas e fáciles de protexer.

Semán Santa 2009 (3) .- Os Muros de Chao

Detalle dun forte túmulo nos Muros de Chao

3.- OS MUROS DE CHAO

Asi que escomenzéi a baixar a Coriscada con sol para remontar os Muros de Chao pola sua parte máis doada, unha vez chegado o grande túmulo que sinala o cruce de camiños.
Os Muros de Chao, unha hermosísima chaira noutrora rodeada de restos antergos equivalentes a muros arcaicos. Hoxe fica reconvertida nun laberinto de pistas con varios muiños eólicos, xunto a unha grande estación eólica ben gardada por un can.
A sua presenza intimidatoria fíxome vencer os Muros de Chao un pouco máis abaixo do camiño real, pola parte máis baixa, atravesando outra zona achairada, que hai uns anos estando a monte, sinalaba arcaicos emplazamentos dos seus mais antigos moradores. Hoxe é unha plantación de pinos. Daquelos restos somentes queda o recordo e unhas cantas fotos.

Equivocadamente seguín por despiste unha das pistas eólicas, descubrindo un túmulo con varias pedraditas en liña. Non é de estranar que as veces a disposición das pedrafitas rachen a ideia preconcebida dunha anta. Non fora a primeira vez. Penso que hai que fuxir das ideias preconcebidas e abrirse a novas formas que existiran no pasado para definir que non só vánse apresentar diante dos nosos ollos as típicas mámoas. Dende logo , houbo outras construccións. Natural, posto que esta vía de comunicación que é o Camiño dos Arrieiros era das máis importantes do noroeste peninsular e sendeiro de comunicación non só coa nosa costa, senón coas illas alén do Atlántico, por vía oceánica.

Decatado do erro, voltéi atrás e collera a senda precisa para empatar co Camiño dos Arrieiros, arestora convertido en pista, para atoparme con varias barreiras arbóreas: un verdadeiro cimiterio de pinos abatidos polo vendaval de hai un mes, que dificultaban o paso.

Vencendo penosamente ramaxes, troncos e restos de pinos caídos, chegamos ó final o cruce do Mouraz, co seu célebre cruce de camiños do Cristo de Mouraz. Temos percorrido 3 km.

Semán Santa 2009 (4) .- O Cristo de Mouraz e o Candedo

Forte túmulo nos Muros de Chao

Noutrora bosque fermosísimo de pinos, hoxe pelado con o chan lamoso, adivinanse unha apresurada tala e recolleita deles, deixando tras sí un lugar inhóspito.

No seu cruce, o Cristo de Mouraz, simbolizado pola pedrafita sinalizadora (onde na sua base sentábanse a xantar os catro curas de Mañón, Grañas, Devesos e Couzadoiro) das catro parroquias.

Entristecido polo brusco cambio da paisaxe, púxenme andar cara o Candedo. Non tén perda: o Camiño dos Arrieiros vai a rentes ou coincide con a longa e recta pista que leva ate o Candedo. Son dous tramos rectos , libres de muiños eólicos, en subida permanente bordeados de enormes túmulos, e con bó sitio para entoldar , aunque a desfeita do vendaval alí tivo a sua presenza con multitude de pinos arrancados do chan .

Este recto sendeiro acorta con moito o traxecto ate o Monte Faladoira con respecto a estrada xeral, aunque é un tramo intransitable para os coches, polas partes profundamente enlodadas do mesmo.

Mais si queredes entoldar e pasar a noite alí, cousa que recomendo os que querades facer o Camiño dos Arrieiros en dous dias; e tamén se o preferides, teredes que traer cara alí mesmo un coche de reforzo a través do cruce do Cristo de Mouraz, que empata moi ben coa estrada xeral, e logo seguir con senditiño a pista ate os pinares a 1,5 km.
O sol ía saindo e ún tivo que quitarse de encima algunhas prendas: xa levaba apartada nunha bolsa de plástico a capelina (sempre a mán, porque no intre menos preciso , pónse a chover de novo). Ía calor, aunque non para confiarse . A nosa dereita , a paisaxe é fermosísimo.
O final , o rectilíneo camiño real de 2,5 km empata con unha estrada asfaltada que nos vai levar a través e 1,5 km, a estrada xeral, atravesando por un caserío. Mais si queredes seguir sendo fieis o Camiño dos Arrieiros, non tedes mais que seguir subindo e ir pola pista dos muiños eólicos (que coincide co Camiño Real) ate o seu fin.
Chegamos un pouco cansos ó cruce, empatando coa estrada xeral das Pontes a Mañón . Levamos percorrido 7 km. Era perto da unha da tarde.

Semán Santa 2009 (5) .-. Xantar no Monte da Faladoira

Habia fame agardada!!

Entramos no monte a través dunha pista eólica, pois o camiño real estaba cortado pola estrada xeral. Chegados a caseta de madeira, tentamos xantar no seu inhóspito interior, cheo dos cristales rotos das fiestras producido polo vendaval de hai un mes; estas aberturas, creaban unhas fortes correntes de ár, e o que fora peor entón: facilitara de seguido a entrada do granizo e do vento frio que nos sorprendera cando intentabamos malamente acomodarnos nalgures no interior da caseta. O final optamos por achegarnos ate un especie de “mirador asfaltado” que fixeran as eólicas , o carón da xá famosa casetiña, para descansar, quitarse as prendas húmedas, xantar e poñerse ó sol como lagartos.
Despóis de xantar, fixemos unha pequena excursión ate o Cristo da Faladoira (único cruceiro emplazado nun túmulo megalítico), xusto en liña onde nós durmíramos a noite anterior.Chegamos o final do percorrido con os 9 km . Eran perto das tres e media dunha tardiña que antoxábasenos menos cruda da que supoñiamos.

Semán Santa 2009 (5) .- 1. No Monte da Faladoira

Un merecido descanso!!