ESCOMENZAMOS UNHA NOVA ETAPA

Dentro da xá xeral renovación da LIGA CÉLTIGA GALAICA , que a partires da sua XIV Asembleia estáse escomenzando a notar en moitos eidos, o noso querido e xá famoso CAMINHO DOS ARRIEIROS non ía quedar atrás.

É a nosa vontade revitalizar os traballos feitos ate o dagora ampliando o xá de por sí extenso traballo realizado a través dos moitos anos que andamos investigándoo.

Como todos sabredes, o CAMINHO DOS ARRIEIROS é unha das poucas testemunhas que nos ván quedando das influencias que as nosas trebas do noroeste peninsular tivemos cos povos irmáns no Atlántico.

As Serras da Faladoira e da Coriscada, a extensa chaira de Vares, as terras altas de Bares, a mítica e sacra chaira da Caldeira, a Pena Moura, a Pena Blanca foran testemunhas do paso de persoas e obxetos da vecinha Cambria, dos Bretoes insulares, nos vellos Irlandeses...cara a famosa cunca do Eume, onde na enorme, mítica , famosa e forte necrópolis da Mourela o caminho dos Arrieiros dividíase en outros que ían ate a Brigantia ou cara a Chaira lucense...

Houbo un dia en que partíuse de cero . Don FEDERICO MACINHEIRA fora o innovador e artífice de moitas empresas que sin él, hoxendía teríase caido completamente no esquecemento.

Houbo un dia en que retomóuse todo ese caminho por parte da Asociación Caminho dos Arrieiros das Pontes, para o final tér que collera a testemunha a propia LIGA CELTIGA GALAICA, da que intentamos establecer pontes entre o feito e o futuro , ilusionando se cabe as novas xeracións a que siguan adiante co proxecto, xá de por sí ilusionante.

En canto a este blog ,relatámosvos ate o dagora , un pouco en plan familiar, ou pouco en plan aventura, os nosos devatares por uns cantos tramos do caminho na derradeira semán santa.

Nos vindeiros meses proponhémonos ir retomando absolutamente tódolos tramos escomenzando dende o principio, para que familiarmente vos vaia quedando na cabeza cada tramo do mesmo, con ánimo de engaiolarvos con a sua historia , paisaxe e percorrido.

Semán Santa 2009 : RELATO FAMILIAR DUNHA VISITA OBLIGADA

Nos dias 9, 10 e 11 de Abril de 2009 estivera de novo no meu Camiño dos Arrieiros despóis dun longo tempo sen ir visita-lo. Tiña a tola ideia de face-lo en dous dias (a tolemia é patrimonio dos tolos, e os tolos somos aqueles que , xá pasado o meridiano da idade física, todavía temos ilusión de facer cousas tolas que de xóvenes nunca se nos pasaron pola cabesiña). Con esa tola ideia sigo. Ben certo é que o tempo non acompañóu , e tamén certo é que quixen aventurarme só -con esa idea tamén sigo- , e si non foi realidade desta volta, faréina na vindeira oportunidade que se me presente.

Creo que todos deberiamonos plantexar a posiblidade de facer realidade os nosos soños.

De seguido, ofrézcovos o relato; sinxelo, pesado , as veces incorrecto mais cheiño de forza que dá esa ilusión inmorrente de sentirse parte dalgo.

Que o disfrutedes!.

Manolo "Mhor" Camba

Semán Santa 2009 (1) .- Indecisión

Tiña en mente facer en esta semán santa todo o percorrido do Camiño dos Arrieiros, con os seus 40 km dende As Pontes ate Bares. A ideia era coller nas Pontes un taxi que me acompañara ate a mitade do camiño (O cruce de S. Pedro, a 25 km das Pontes), deixar alí o coche e voltar co taxi ate As Pontes, onde escomenzaría sobor das nove da mañán do vernes santo o itinerario.

Preocupado polo custo do taxi ( ida e volta supondrían 50 km en taxi!!!) que me levaría ate a esa planificada mitade do percorrido o vernes santo, saín de Fene o dia anterior, o xoves santo; para pasar noite nalgures do camiño perto da Cruz da Faladoira. Esa noite descargara auga e granizo o que non fixera perante todo o xoves santo, o cál era un bó síntoma.

Na mañanciña do vernes santo as oito e media da mañán xa estaba nas Pontes a percorre-la de cabo a rabo buscando as tres paradas de taxi, pois na principal non habia ninguén. O cabo de 15 minutos peinando a vila optéi por voltar a parada central e preguntar a kiosqueira. Efectivamente, só hai unha parada , aquela ¡! , e seguía sen ninguén.

Sen perder un minuto máis, paséi ampliamente de ese plan ; asi que saín das Pontes i escomenzéi a subir a Faladoira para meter o coche resguardado no pico da Coriscada no medio dunha verdadeira tromba de granizo.

Aproveitando ese intre de descarga, xantéi algo para gañar forzas, e xa ben provisto repaséi todo o que levaba e púxenme a andar, baixando a Coriscada.

Non tiña claro o traxecto a facer arestora, pois a ausencia dun taxi –como punto de apoio- trastocóume completamente os plans de andar o Camiño en dous dias. Decidín rápidamente optar por facer “ un traxecto sen presas, de paseo” de ida e volta ó Cristo da Faladoira distante 9 km, pois eran xá as 10 e media e tal e como tiña deseñado a ruta, tería que saír xá as nove da mañán para chegar a Vares, distante 20 km.

Semán Santa 2009 (2) .- A Indumentaria

Baixando a Coriscada atopámonos unha enorme mámoa que nos sinala o camiño dos arrieiros.

Para afrontar o tempo que xá presentía , tiven que poñer encima do meu pantalón de chándal outro de augas; por riba da sudadeira, un chaleco polar e unha forte capelina, ( que en momentos de sol dobladiña iría nunha bolsa de mán xunto cos guantes). De calzado, optéi por tér os pes sempre secos: deixei as “chirucas” para ir en botas de goma.

Todos sabemos que éstas non son a mellor opción para camiñar, pero o que interesa é a saúde, e todos sabemos como ún se sinte cos pes mollados. Na mochila levaba separados en bolsas de plásticos o clásico avituallamento de froitos secos, chiculate, pan, carne. (as botelliñas pequenas tipo “champán benjamín” son moi útiles para levar algo de viño), a cantimplora e a petanca con aguardente de herbas. xunto a 2 camisetas, planos, papel, boli, tabaco, etc.) Todo metido – repito - en bolsas de plástico, deixando os bolsillos laterais baleiros. Diste xeito, indo a mochila resguardada baixo a capelina, as proporcións de anchura e peso serán máis doadas e fáciles de protexer.

Semán Santa 2009 (3) .- Os Muros de Chao

Detalle dun forte túmulo nos Muros de Chao

3.- OS MUROS DE CHAO

Asi que escomenzéi a baixar a Coriscada con sol para remontar os Muros de Chao pola sua parte máis doada, unha vez chegado o grande túmulo que sinala o cruce de camiños.
Os Muros de Chao, unha hermosísima chaira noutrora rodeada de restos antergos equivalentes a muros arcaicos. Hoxe fica reconvertida nun laberinto de pistas con varios muiños eólicos, xunto a unha grande estación eólica ben gardada por un can.
A sua presenza intimidatoria fíxome vencer os Muros de Chao un pouco máis abaixo do camiño real, pola parte máis baixa, atravesando outra zona achairada, que hai uns anos estando a monte, sinalaba arcaicos emplazamentos dos seus mais antigos moradores. Hoxe é unha plantación de pinos. Daquelos restos somentes queda o recordo e unhas cantas fotos.

Equivocadamente seguín por despiste unha das pistas eólicas, descubrindo un túmulo con varias pedraditas en liña. Non é de estranar que as veces a disposición das pedrafitas rachen a ideia preconcebida dunha anta. Non fora a primeira vez. Penso que hai que fuxir das ideias preconcebidas e abrirse a novas formas que existiran no pasado para definir que non só vánse apresentar diante dos nosos ollos as típicas mámoas. Dende logo , houbo outras construccións. Natural, posto que esta vía de comunicación que é o Camiño dos Arrieiros era das máis importantes do noroeste peninsular e sendeiro de comunicación non só coa nosa costa, senón coas illas alén do Atlántico, por vía oceánica.

Decatado do erro, voltéi atrás e collera a senda precisa para empatar co Camiño dos Arrieiros, arestora convertido en pista, para atoparme con varias barreiras arbóreas: un verdadeiro cimiterio de pinos abatidos polo vendaval de hai un mes, que dificultaban o paso.

Vencendo penosamente ramaxes, troncos e restos de pinos caídos, chegamos ó final o cruce do Mouraz, co seu célebre cruce de camiños do Cristo de Mouraz. Temos percorrido 3 km.

Semán Santa 2009 (4) .- O Cristo de Mouraz e o Candedo

Forte túmulo nos Muros de Chao

Noutrora bosque fermosísimo de pinos, hoxe pelado con o chan lamoso, adivinanse unha apresurada tala e recolleita deles, deixando tras sí un lugar inhóspito.

No seu cruce, o Cristo de Mouraz, simbolizado pola pedrafita sinalizadora (onde na sua base sentábanse a xantar os catro curas de Mañón, Grañas, Devesos e Couzadoiro) das catro parroquias.

Entristecido polo brusco cambio da paisaxe, púxenme andar cara o Candedo. Non tén perda: o Camiño dos Arrieiros vai a rentes ou coincide con a longa e recta pista que leva ate o Candedo. Son dous tramos rectos , libres de muiños eólicos, en subida permanente bordeados de enormes túmulos, e con bó sitio para entoldar , aunque a desfeita do vendaval alí tivo a sua presenza con multitude de pinos arrancados do chan .

Este recto sendeiro acorta con moito o traxecto ate o Monte Faladoira con respecto a estrada xeral, aunque é un tramo intransitable para os coches, polas partes profundamente enlodadas do mesmo.

Mais si queredes entoldar e pasar a noite alí, cousa que recomendo os que querades facer o Camiño dos Arrieiros en dous dias; e tamén se o preferides, teredes que traer cara alí mesmo un coche de reforzo a través do cruce do Cristo de Mouraz, que empata moi ben coa estrada xeral, e logo seguir con senditiño a pista ate os pinares a 1,5 km.
O sol ía saindo e ún tivo que quitarse de encima algunhas prendas: xa levaba apartada nunha bolsa de plástico a capelina (sempre a mán, porque no intre menos preciso , pónse a chover de novo). Ía calor, aunque non para confiarse . A nosa dereita , a paisaxe é fermosísimo.
O final , o rectilíneo camiño real de 2,5 km empata con unha estrada asfaltada que nos vai levar a través e 1,5 km, a estrada xeral, atravesando por un caserío. Mais si queredes seguir sendo fieis o Camiño dos Arrieiros, non tedes mais que seguir subindo e ir pola pista dos muiños eólicos (que coincide co Camiño Real) ate o seu fin.
Chegamos un pouco cansos ó cruce, empatando coa estrada xeral das Pontes a Mañón . Levamos percorrido 7 km. Era perto da unha da tarde.

Semán Santa 2009 (5) .-. Xantar no Monte da Faladoira

Habia fame agardada!!

Entramos no monte a través dunha pista eólica, pois o camiño real estaba cortado pola estrada xeral. Chegados a caseta de madeira, tentamos xantar no seu inhóspito interior, cheo dos cristales rotos das fiestras producido polo vendaval de hai un mes; estas aberturas, creaban unhas fortes correntes de ár, e o que fora peor entón: facilitara de seguido a entrada do granizo e do vento frio que nos sorprendera cando intentabamos malamente acomodarnos nalgures no interior da caseta. O final optamos por achegarnos ate un especie de “mirador asfaltado” que fixeran as eólicas , o carón da xá famosa casetiña, para descansar, quitarse as prendas húmedas, xantar e poñerse ó sol como lagartos.
Despóis de xantar, fixemos unha pequena excursión ate o Cristo da Faladoira (único cruceiro emplazado nun túmulo megalítico), xusto en liña onde nós durmíramos a noite anterior.Chegamos o final do percorrido con os 9 km . Eran perto das tres e media dunha tardiña que antoxábasenos menos cruda da que supoñiamos.